แด แด แด แด่ แด้ แด แด่ (ทำนองเพลงทรนีกันแสง)

(ยกมือไหว้อย่างสงบเสงี่ยม)ยินดีทุกท่านเข้าสู่การเผาเพื่อนที่น่ารักของกระผม(แล้วผายมือไปข้างหน้า)

สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง วันนี้กระผมมีเรื่องราวน่าเศร้าสลดจะมาเล่าสู่กันฟัง เรื่องนี้เป้นเรื่องที่เกี่ยวกับเพื่อนที่น่า

รักของผม อันที่จริงตัวผมไม่ค่อยมีเพื่อนเนื่องจากกระผมน่ารักเกินไปและอ่อนหวานเกินไปจึงมีแต่คนไม่ยอมรับใน

ความน่ารักของเรากระซิกๆ(จริงๆไม่มีมนุษสัมพันธ์)ทั้งๆที่เพื่อนในกลุ่มต่างก็มีเพื่อนเยอะแยะ เอาล่ะๆมาเข้าเรื่อง

กันดีกว่า เพื่อนในกลุ่มของกระผมมีห้าคนรวมตัวผมด้วย คนแรกมีนามอันแสนไพเราะว่าอิป้า(จริงๆมันชื่อปั้น)เธอ

คนนี้มีนิสัยที่เอ่อ...จะว่าไงดีล่ะ เปิ่นแบบไม่มีใครเกิน ขอมอบฉายาให้เจ้าตัวว่า แม่นางเซ่อเหวงเอ๋อ(แบบว่าแอบ

ตั้งให้ในใจ)คุณเธอมีวีรกรรมที่น่าสรรเสิญมากมาย เช่น มีอยู่วันหนึ่งSheกำลังไล่รุมสกัมเพื่อนอยู่สองคนแล้วไอ้

สองคนนั้นมักก็วิ่งหนีไปแล้วหล่อนก็ไปเจอผูหญิงสองคนกำลังนั่งหันหลังอยู่ เธอจึงก้าวไปหาด้วยความมั่นใจ

อย่างเต็มที่แล้วจับหัวสองคนนั้นโขกกันอย่างรุนแรง แต่บังเอิญเหลือเกินที่หล่อนดันทักคนผิดจากเพื่อนร่วมห้อง

สองคนกลับกลายไปเป็นรุ่นพี่ร่วมโรงเรียนซะได้(นึกทีไรฮาทุกที) แต่ความเซ่อของเธอไม่ได้มีเพียงเท่านี้มันยังมี

อีกมากมายที่กระผมไม่สามารถบรรยายได้หมด ทั้งทำของในร้านเขาตกและอีกมากมาย

 

ต่อมา...เธอมีนามที่ข้าพเจ้ามิอาจทำใจให้ชอบว่าน้องตูด มงคล(จริงเธอชื่อ ตูน)นามว่ามงคลนี่มาจากรุ่นพี่ในทีม

บาสเพราะแม่นางเธอปากเป็นมงคลอย่างรุนแรงจนใครต่างก็ขนานามหล่อนว่ามงคน ชูรส เหอๆอันที่จริงเธอคนนี้

เป็นที่ถูกใจของกระผมมิใช่น้อยเนื่องจากเธอเป็นคนเอวบางร่างน้อย(หรือจะเรียกว่ามันแห้งก็ได้)ผมจึงชอบกอด

เธอด้วยความหมั่นเขี้ยวแต่มันก็ทารุนผมทุกทีไม่รู้เป็นเพราะอะไรทั้งๆที่ผมออกจะเอ็นดูมันมากมาย(น้อยใจนิดๆ)

พูดถึงเรื่องนิสัยของแม่นางตูดมงคล เธอช่างมีปากที่น่าหาอะไรมายัดซะจริงๆ เนื่องด้วยความกวนตีนของเธอมัน

เกินลิมิตจนใครต่างหมั่นใส้รวมทั้งกระผมด้วยแต่กระผมก้ไม่ได้ทำอะไรเธอ(เพราะมันน่ารักเกินไป ยกเว้นปาก)เธอ

ไม่มีวีรกรรมที่น่ายกย่องใดๆทั้งสิ้นแต่เธอคนนี้มีความกวนเป้นอาวุท ถ้าคุณแน่จริงลองมากวนแข่งกับเพื่อนผมดูสิ

รับรองว่าสู้ไม่ได้ชัว  เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ดีกว่าวันหลังค่อยมาต่อพระสหายอีกสองคนของผมก้แล้วกันครับ บ้าย

บาย

 

I love ARASHI

ซ้อมกีฬาสี

posted on 02 Nov 2007 19:03 by vinsan111

ฉันเกลียดงานกีฬาสีที่สู๊ด มันเป็นเรื่องที่แสนเศร้าที่สุดกับการต้องซ้อมเชียร์ทั้งๆที่เราไม่จำเป็นจะต้องลงก็ได้มัน

เป็นเรื่องเนื่องจากเราคิดว่าการร้องเพลงเชียร์มันสนุกที่สุดแต่มาเดี๋ยวนี้เราช่างเหนื่อยกายและปวดหัวใจยิ่งนัก

โอว....เราเป็นนักกีฬาแต่....แต่ว่าเราดันโง่เอง เอาเป็นว่าการซ้อมวันนี้เราโดดเต็มๆเล้ย(ฮิๆไม่มีแววสำนึกผิดแม้

แต่น้อย) ซึ่งมีเพื่อนที่น่ารัก(แต่...แม่งกวนTeenโคตร)มาสมรู้ร่วมคิดกันโดดเป็นเพือนเรา(ช่างประเสริฐดีแท้

เพื่อนแบบเนี้ย)ช่วงที่โดดนี่ก็เอาเวลาร่อนไปร่อนมาในโรงเรียนอย่างสบายใจฮ่าๆ